بایگانی ماهیانه: ۶آبان۱۳۹۱

وقتی حرفی برای گفتن نمانده

و حتی کور سوی امیدی نیز

رفتن راه ناگزیر می شود

باید بروی

از  نزد تمام چشم های آشنا

از میان تلنگر خاطرات تلخ و شیرینت

گم شوی میان خویشتن

گم شوی تا پیدا شوی

جور دیگری

جوری بهتر از دیروز

و این رفتن اما

همیشه سخت است

سخت است جا بگذاری

پشت سرت

کوله ای خاطره را

سخت است نگیرد

دلت بهانه دیروز  را

.

چشم ها را باید بست

باید از یاد برد

قدم در راه گذاشت

و رفت…

.

باید گم شوی تا پیدا شوی…

.

.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

+گاهی بساط نوشتن خودش جور می شود!

++ موسیقی زمینه این پست آهنگ «Parisienne Moonlight»  با صدای  «Anathema» و از آلبوم «Judgement» می باشد.

اول كسي كه در عالم شعر گفت«آدم» بود و سبب آن بود كه هابيل مظلوم را قابيل مشئوم بكشت و آدم را داغ غربت و ندامت تازه شد. در مذمت دنيا و مرثيه فرزند شعر گفت!

امير دولتشاه سمرقندي